Çeviriler

31 Aralık 2013 Salı

Şehir Bahçeciliğine Dair 12 Parlak Tasarım Fikri

Çeviren: Zeynep Nur İspir


Ailenize yaz boyunca yetecek taze meyveyi, sebzeyi ve şifalı otu yetiştirebileceğiniz büyüklükte bir tarlanızın ya da geniş bir bahçenizin olduğunu düşünün.  En küçük alanlardan bile ne kadar çok yiyecek elde edebileceğinizi görünce şaşıracaksınız. Üstelik şehirlerde, yüksek binalarda yaşıyor olmanız buna engel değil. Yenilikçi dikey bahçecilik tekniğinden asma çanaklara ve erişmesi kolay saksılara kadar küçük alanlarda bahçeciliğe dair 12 çözüm önerisi, dış alanınız ne kadar dar olursa olsun kendi bahçenizde tarım yapmanızı mümkün kılıyor.
Küçük fakat genişleyebilen basamaklı bahçe
               Bitki yetiştirebileceğiniz olası her santimetre kareyi küçük balkonunuza veya avlunuza nasıl sıkıştırırsınız? Alan bir sorunsa fakat bir saksı dolusu temel gıda maddesinden daha fazlasını yetiştirmek istiyorsanız istifli basamaklı yatak küçük alan içinde büyük işler başarır. The Urban Garden’ın temin ettiği bu basamaklı yataklar değişik şekillerde istiflenebilir ve tüm bitkilerinizin eşit güneş ışığı almasını sağlar.
Şişe damlatma sistemi
Çok dikkatli olmadığınız sürece küçük saksılar içindeki bitkileri yakıcı yaz güneşinin altında, özellikle yansıtılmış sıcaklığın toprağı çok çabuk kuruttuğu kentsel alanlarda,  yanlışlıkla öldürmeniz oldukça olasıdır. Suyu toprağa yavaş yavaş veren damla sulama sistemi bu konuda size yardımcı olacaktır, hem de bu sistem için tek kuruş para harcamanıza gerek yok. You Grow Girl’deki öğretici rehber ile bu sistem için geri dönüştürülmüş şişeleri nasıl kullanabileceğinizi görebilirsiniz.
Ayak kare bahçe
               Bir ayak karelik alanda ne kadar yiyecek yetiştirebilirsiniz? Sandığınızdan daha fazla. Ayak kare bahçe, yer seviyesinin üstünde kalan ve içi kaliteli toprakla doldurulmuş 4X4 veya 3X3’lük bahçelerdir. Bahçenin ayak kare boyutlarında ayrılmış bölümleri, hem bitkiler arasında ideal miktarda boşluk bırakır, hem de en küçük bahçelere bile sığacak boyuttadır.
Kendi kendini sulayan kap
               ‘Sistemi kur ve gerisine karışma’ düşüncesinde olan bir bahçeciyseniz; minimum alan kullanarak ve minimum çaba harcayarak bahçenizden olabildiğince çok taze ürün elde etmek istiyorsanız The Garden Patch gibi kendini sulayan küçük sistemlere göz atmak isteyebilirsiniz. Sistemi bir kere kurduğunuzda tek yapmanız gereken hazneye arada bir su koymaktır. Bu şekilde bitki kökleri ihtiyacı olduğu zaman suyu emecektir. Sistemi tek başınıza kurmak mı istiyorsunuz? Beş litrelik kovalar kullanarak kendi kendini sulayan konteyner yapmanın üç farklı yolunu Urban Organic Gardener’dan öğrenin.
Tek çanaklı sebze bahçesi
               Şehir bahçeciliğinde kullanabileceğiniz en küçük araç ve en basit yöntem, olabildiğince bitki ve sebzeyle doldurduğunuz tek bir çanaktır. Çinko kaplı bir su kabı edinin, birkaç drenaj deliği açın, çanağı toprakla doldurun ve bütünleyici türlerdeki çeşitli bitki gruplarını ekin.  Örneğin, yaz boyunca taze salsa sos, makarna sosu ve bloody mary acı sos karışımı hazırlamak için kullanabileceğiniz domates, fesleğen, Frenk soğanı ve Meksika biberi ekebilirsiniz.
Suyolu bahçe
               Pek rağbet görmeyen suyolu bahçenin,  alandan tasarruf etme söz konusu olduğunda olmazsa olmaz bir yöntem olarak geçmesi boşuna değil. Üç suyolu, bitkileri yerden yüksekte ve güneş altında tuttuğu için haşerat, yabani hayvanlar ve kalitesiz toprak hiçbir sorun teşkil etmiyor. Dikkatli ve kontrollü gerçekleştirilen sulama, yüzeyin ve evin yan taraflarının ıslanmasını engeller. Evinizi suyolu bahçeleri ile daha yeşil hale getirmek sizin elinizde!
 Hurda malzemelerle dikey bahçecilik
          Suyolu sistemi gayet işe yarayan bir yöntem; ama ya daha kişiselleştirilmiş bir çözüm arıyorsanız? Yaratıcılığınızı ortaya çıkarın ve dikey basamaklı saksılar yapmak için hurda malzemeleri kullanın. Washington, Tacoma’da bulunan bu küçük ölçekli bahçe, artık malzemeler ve birbirine uymayan tahtalar kullanılarak yapılmış ve sevimli bir ev yapımı ürün havası taşıyor.
Wee tree duvar bitkileri
               İşte birden fazla amacı aynı anda gerçekleştirmenizi sağlayacak bir çözüm yolu: çirkin bir duvarı gizlemek, binayı gölgelemek ve bitki yetiştirmek. Bahçeniz oldukça küçük olsa bile, Chicago’daki WeeTree peyzaj tasarımcılarının geliştirdiği böylesi bir sistemle çit direkleri arasına yatay saksılar yerleştirerek sıra sıra bitki ve sebze yetiştirebilir, duvarlarınızı süsleyebilir ve mükemmel bir bahçe efekti oluşturabilirsiniz.
Erişmesi kolay salata kutuları
               Bu kadar eğilmeniz gerekmeseydi bahçecilikle daha çok ilgilenebileceğinizi hiç düşündünüz mü? Masa ayaklarındaki basamaklı yataklar ve platformlar gibi Sunset’in geliştirdiği ‘Küçük Salata Kutuları’ da bunun için bir çözüm olabilir. Kızılağaç saksı, birkaç araç gereç ve yapıştırıcı, yüzey üstünde nereyse hiç yer kaplamayan bel hizasındaki bu bahçeyi oluşturmanız için yeterli.
Yünden cep saksıları
               Duvarlara direkt monte edilen dikey bahçe fikri harika ama işi bilenlerce uygulanması gereken bir yol, değil mi? Aslında hayır. Hele bir de yünden cep saksıları gibi bir alternatifiniz varsa. Hava geçiren ve geri dönüştürülmüş yünden elde edilen cep saksıları, duvarlarınızı kuru tutarken bitki köklerinin nemi emmesini sağlar. Böylelikle yemyeşil duvarlara sahip olabilirsiniz ve bu yöntem her türlü duvar yüzeyinde kullanılmaya müsaittir.
Ayakkabılıktan bahçe
               Yünden cep saksı yöntemine benzeyen; ancak daha hesaplı ve bezden bir ayakkabılıkla kendi kendinize yapabileceğiniz bir sistem. Duvarınızı tahta şeritlerle kaplamanızı gerektirmeyecek bu sistem, yünden cep saksılara benzer bir mantığa sahip olsa da bitki köklerinin nemi emmesini sağlayamaz; bu yüzden sık sık sulanması gerekir.





Patrick Morris’ten havada saksılar

               Havada ters asılı saksılar aslında o kadar da kötü bir fikir değil. Patrick Morris’in tasarladığı havada saksılar, tasarım zevkinizden ödün vermeden gerçekten istediğiniz her yerde bitki yetiştirmenizi mümkün kılar. Bitkiler seramik saksılar içinde bulunur ve üstte saklı bir hazne sayesinde yavaş yavaş sulanır.

17 Aralık 2013 Salı

Organiği Unutun: Bu Çiftçinin Permakültür Bahçesinde 100 Çeşit Meyve Ağacı Var


Çeviren: Gökhan Doğru

Stefan Sobkowiak

Miracle Farms'ta (Mucize Tarlaları) bir çiftçi, permakültürün (doğal dünyanın işleyişini kendine model olarak alan bir gıda üretim sistemi) ticari bir çapta uygulanabileceğini kanıtlamak için kolları sıvamış durumda.
Bir elmayı en doğa dostu biçimde yetiştirmenin yolu nedir? Birçok insana göre, organ tarım en ideal yöntemdir. Ancak biyolog ve eğitimci Stefan Sobkowiak'e göre, daha iyi bir yanıt var: permakültür. Permakültür doğal sistemlerini model alarak gıda üretimi yapıyor, böylece sistem büyük ölçüde kendini sürdürebiliyor. Sobkowiak, permakültür bahçelerinin ticari çapta uygulanabileceklerini kanıtlamak için kolları sıvamış durumda.
Sobkowiak, Miracle Farms'ı (Montreal yakınlarında yaklaşık 5 hektarlık bir elma bahçesi) işliyor. Sadece birkaç çeşit elma yetiştirilebilen tipik bir organik meyve bahçesinden farklı olarak büyük bir çeşitlilik yaratmış: 100 çeşit meyve ağacı, şifalı bitkilerle ve sebzelerle beraber yetişiyor, yöredeki kuşlar ve arılar bu bitkilere gübre sağlıyorlar ve polenleri yayıyorlar.
Önceleri organik üretim yapan Sobkowiak, daha sonra arsayı permakültür ilkelerine göre tasarlamış ve 20 yıldır burada çalışıyor.
"Permakültür uygulamalı sağduyudur," diyor Sobkowiak. "Sonradan problemleri çözmekle uğraşmaktan kurtulmak için tasarımı kullanmaktır." Organik tarım bir tebdil modeline dayanır. Bu modelde, geleneksel tarımda kullanılan sentetik (suni) bir ürün yerine problemi çözmek için organik olarak onaylı bir ürün kullanılır ya da tebdil edilir. Permakültür, tasarımıyla, sisteme çözümleri en baştan yerleştirmeyi amaçlar, böylece daha sonrasında problem çözücü ürünlere gerek kalmaz."
Sobkowiak'a göre, permakültür çok daha az girdi gerektirdiğinden, üretim maliyeti çok daha düşüktür. Aynı arazi üzerinde, çok daha büyük çeşitlilikte ürün yetiştirilebilir, böylece çiftçi sonunda daha fazla kazanabilir. Üstelik çok daha güzel bir manzarası var, grafik tasarımcılarının gıda paketlerinin üzerine koymayı sevdiği cinsten. Bundan dolayı, Sobkowiak'a göre, bu tür tarlalar tarım turizmi veya tarım turları için ideal. Ve çalışmak için de çok daha güzel bir yer.

Sobkowiak şimdilerde film yapımcısı Olivier Asselin ile birlikte bahçesi hakkında bir belgesel yapıyor, böylece başka insanlara kendi tasarımlarını yapmalarında bir model sunabilmeyi umuyor. Belgeselin yapımı için mali destek arayışında olan Sobkowaik, ilk hedefinin dünya çevresinde 80 hektardan fazla alanda permakültür bahçelerinin oluşturulmasını teşvik etmeyi amaçlıyor, böylece daha çok toplum permakültürün nasıl işlediğini görebilecek.
"İlk büyük zorluk, bakış açısını değiştirmek," diyor Sobkowiak. "Geleneksel tarımla sorunum yok. Yöntemlerimiz için bir kıyaslama kıstası sunuyor. Bizim tarım yapma biçimimizi gören çoğu insan şöyle diyor: "Neden herkes böyle tarım yapmıyor ki?"


Sofralık şehirler: Şehirliler kendi gıdalarını nasıl yetiştirebilir?

Çevirenler: Ayşe Nur Karabıyık & Ece Şahut


Yayınlanan yeni bir kitap apartmanlar, balkonlar ve terk edilmiş binalarda nasıl sebze ve meyve yetiştirilebileceğini gözler önüne seriyor.
Şehirde yaşıyor olmak, genellikle gıda kaynaklarınızdan kopmuş olduğunuz anlamına gelir, ama tabi kendi bahçesi olan şanslılardan değilseniz.
Küçük bir dairede yaşıyor olsanız dahi kendi meyve ve sebzelerinizi yetiştirmenin yolları var. Edible Cities (Sofralık Şehirler) adlı yeni bir kitap, balkon bahçelerinde veya daha alışılmadık yollarla kendi meyve ve sebzelerini yetiştirmeyi alışkanlık haline getiren şehir insanlarını övüyor.
Yetiştiricilerden çoğu da, 'permakültür' adı verilen ve doğanın süreçlerini temel alan sürdürülebilir tarımsal faaliyetler fikrini benimsemişlerdir.
Sofralık Şehirler'den yapılan bu alıntıda, dünyanın farklı yerlerinden üç kişi, doğayı evlerine nasıl getirdiklerini bize anlatıyorlar.
Güzel bir balkon bahçesi fotoğrafı
Viyana: bir iç bahçe
Işık giren yere sebze de girer. Viyana'nın tam merkezinde yürütülen bu yerel proje, çok küçük yerlerde bile bunun nasıl gerçekleştirebildiğini gösteriyor.
Fikir: Doris S. (36) kitabevi işletmecisi
Yer: 60m 2, güney cephe 2 odalı daire, eski bina blokun son katı, 2. bölge, Viyana
Proje: Kapalı alan ekinleri
Viyana'nın ortasında sofralık daire yaratma fikrine nasıl kapıldınız?
Doris S: "Bir bahçede ne kadar meyve, sebze ve bitki yetiştirilebileceğini büyükannemden öğrendim. Çocukken dalından kopardığım taze meyvelerin kokuları hâlâ hatırımdadır. Bugün artık marketten satın aldığım hiçbir şey o kadar lezzetli gelmiyor. Şehirdeki dairemdeyken saksıda tere, maydanoz ve fesleğen yetiştirirdim ama hasat eder etmez çöpe atmak zorunda kalırdım. Daha sonra New York'ta kentsel bahçeler hakkında birkaç video izledim ve farklı şekilde yapılabileceğini gördüm. Ben de daha büyük saksılar aldım ve pencere pervazları, kalorifer üstleri, raflar gibi müsait olan her yere yerleştirdim onları. Saksıları beyaza boyayarak dairemde daha güzel görünmelerini sağladım. Daha sonra bir kısmını bahçeden bir kısmını da ziraat merkezinden aldığım toprakla saksıları doldurdum ve domates ile marul ektim."
Ev içi bahçenin senin için önemi nedir?
DS: "Her zaman evimde bir şeylerin büyüdüğünü görmek çok güzel. Domatesler sanki doğadan gelen bir perde görünümüyle pencereye tırmanıyor. Bir bahçe içinde olmak gibi bir şey. Ayrıca yediğim şeylerin nereden geldiğini bilmek hoşuma gidiyor. Artık kurutulmuş bitkilerden satın almıyor, daire içindeki temiz havayı ve kışları daha nemli olan havayı soluyorum. Domatesler sivrisinekleri kovduğu için artık yaz aylarında hiçbir sivrisinek olmuyor. Çok zahmetli olacağını sanmıştım ama sulamayı unutmadığım sürece benim çok bir şey yapmama gerek kalmıyor, büyük saksıların kuruması da zaman alıyor zaten."
Mutfak atıklarından kompost yapıyor musunuz?
DS: "Evet yapıyorum, yani bu sıralar saksıların topraklarını değiştirmek zorunda değilim. Sadece artıkları toprağa gömüyorum ya da onları düşen veya dalından koparılan yapraklarla örtüyorum. Hepsi tamamen çürüyor ve ben de hasatıma devam ediyorum. Dairem bolca ışık aldığı için her yıl bitki başına dört domates mahsulü alıyorum. Her hasat sonrası bitkilerin boylarının üçte ikisi kadarını kesiyorum. Ayrıca frenk soğanı, lahana ve diğer her türlü bitkilerden yetiştiriyorum."


Şehirde yaşamak illa doğadan uzak kalmayı gerektirmez

İsviçre: balkon bahçesi
Bahçe girişi olmayan ama balkonlu olan şehirdeki daireler için tipik bir yöntemdir. Burada gösterilen bitkilendirme olanakları, herkesi kendi balkonunda da benzer bir düzenlemeye gitmeye teşvik etmelidir.
Fikir ve Uygulama: Fabienne Frölich (45), tiyatro destekçisi; Markus Poelz (36), permakültür tasarımcısı
Mekan: Eisengasse, Basel, İsviçre
Proje: Balkon ürünleri
Fabienne’nin balkonu kuzey cephe olduğu için fazla güneş almıyor. Yağmur oluklarından gelen yağmur suyu bir seçenek değil ve bu muhit düzene büyük önem veriyor. Bu yüzden, çevredeki balkonların çoğu oldukça steril görünüyor. Bu bir sorun mu yoksa fırsat mı yaratıyor? Fabienne Frölich’in zevkle tasarlanmış bahçesi, Facebook aracılığıyla tanıştığı permakültür tasarımcısı Markus Poelz ile yaşadığı aşk ilişkisinin gözle görülebilir meyvesidir.
Markus, bu işe nasıl başladınız?
Markus Poelz: “Her şey çocukluğumda başladı. Göl kenarında bulunan küçük bir köyde büyüdüm. Buradaki insanlar kendi yiyeceklerini, kerestelerini ve yakacak odunlarını daima kendileri üretirdi. Köyde bir bıçkıhane, un değirmeni ve annemin çevreden gelen ürünleri sattığı küçük bir bakkal dükkanı vardı. Bir bakıma, her zaman permakültürle iç içeydim. Farklı işlerde çalıştım ve 2002 yılında meslek olarak permakültürü seçtim. Aynı dönemde, yakınlardaki Berta projesinin kurulumuna yardımcı olma fırsatı yakaladım [Berta, engelliler ve engelli aileleri için doğada çeşitli aktiviteler yapma imkanı sunan bir tatil yeridir]. Daha sonra, Avusturya Permakültür (Permaculture Austria) ve Alplerde Permakültür (Permaculture in the Alps, PIA) ile çeşitli eğitimler aldım. Berta gibi karmaşık bir projede çalışırken kazandığım deneyim , kendi işimi geliştirmemde bana çok yardımcı oldu. Üç yıl önce Basel’e taşındım ve permakültürün şehre nasıl uygulanabileceğini öğrenmek istedim. Fabienne’nin balkonu bir başlangıçtı. Aynı dönemde, alp permakültür çiftliği ve bazı büyük ölçekli tarım işletmeleri gibi farklı projeler geldi. Organik ve biyodinamik çiftlikler üretkenlik sınırlarına ulaşmak üzere, bir sonraki adım permakültür olacaktır.”
Fabienne, nasıl oldu da permakültür bir balkona geçiş yaptın?
Fabienne Frölich: “Facebook’ta bir permakültür grubuna katıldım. Markus ile bu grupta tanışmıştık. Balkonumu gördüğünde, onu permakültür bir bahçeye dönüştürmeyi önerdi. Hiç toprak yoktu, bu yüzden kompost yaparak sıfırdan başladık. Ayrıca bir paravan kurmak zorunda kaldık çünkü komşular pencerelerinden bu karmaşayı görmek istemezler.
Kısacası, Fabienne’in masalsı bahçesini oluşturmak için aşağıdaki adımlardan geçildi:
Paravan: Şehrin etrafından söğüt dalları toplandı ve yapraklarından arındırıldı. Metal korkuluklarınız varsa, bu korkulukları resimde gösterildiği gibi parmaklıkların arasına yerleştirebilirsiniz veya çit haline getirebilirsiniz. Bu oluşum bahçenizi rüzgardan korumaya da yardımcı olur.
Toprak: Eski sepetler ve diğer konteynırlar kartonla kaplandı ve dilimlenmiş bahçe atıkları, söğüt artıkları, elektrikli süpürgeden çıkan pislikler (bol miktarda kedi kılı da dahil!), çiçek saksılarından alınan eski toprak ve kuru otlarla dolduruldu. Bir kaç tane de solucan eklendi. Bir kaç ay sonra bu karışım mükemmel bir komposta dönüştü.
Zemin: Başlangıç olarak, Fabienne yakında bulunan ormandan toplanan yaprakları yaydı ve üzerlerine çakıl taşları ekledi. Bu karışım, balkona çıplak ayakla basınca çok hoş bir doku oluşturuyor.
Saksılar: Ismarlama yapılan altlıklar, yapı malzemesine zarar vermeyecek şekilde standart çiçek saksılarının altına yerleştirildi.
Sulama: İçi suyla dolu, ters çevrilmiş plastik şişeler saksılara yerleştirilebilir. Ticari damla sulama veya tıbbi serum şişeleri gibi seçenekler de mevcut. 
Bitkiler: Daha çok gölgeye dayanıklı bitki ve sebzeler tercih edilir. Doğrudan güneş ışığı almadığı için, patates denemesi başarısızlıkla sonuçlandı. Örnek bitki listesi:
Suteresi (Nasturtium officinale)
Mine çiçeği (Verbena officinalis)
Nane kokulu sardunya (Tanacetum balsamica)
Çin enginarı (Stachys sieboldii)
Tere (Lepidium sativum)
Yaban kerevizi (Levisticum officinale)
Kaşıkotu (Cochlearia officinalis)
Pazı (Beta vulgaris ssp. vulgaris)
Yeni Zelanda ıspanağı (Tetragonia tetragonoides)
Maydanoz (Petroselinium crispum)
Bahçe nanesi (Mentha piperita)
Marul (Lactuca sative)
Semizotu (Portulaca oleracea)
Sakız otu (Scorzonera hispanica)
Kereviz (Apium graveolens)
Yapışkan otu (Galium odoratum)
Galler soğanı (Allium fistulosum)

Güneş sever bitkiler, daha çok ışık alan  mutfaktaki pencere pervazına yerleştirildi.
Fabienne’nin küçük ancak etkileyici bahçesi, şitake mantarları, böcek oteli, söğüt dallarının artık dallarından yapılan bitki kurutucusu ve kayın tomrukları ile tamamlandı.
Fabienne: “En güzeli de ilk ürünlerimi topladığım zamandı. O küçük patatesler şimdiye kadar aldığım en güzel patateslerdi, çocuklar gibi sevindim.”

Saksınız, toprağınız ve suyunuz varsa, doğayı evinize misafir edebilirsiniz :)
Detroit: terk edilmiş binalardaki bahçeler
Arabaların eski metropolü olan Detroit zor günler geçiriyor. Çürüyen açık altyapı, geniş çaplı iş kayıpları ve artan yoksulluk bu düşüşün sonuçlarından bazılarıdır. Ancak şehrin sakinleri harekete geçmeye ve kendi başlarının çaresine bakmaya başlıyorlar.
Fikir: Nathan Ayers (Chiwara Permakültür Araştırma & Eğitim)
Mekan: Detroit, Michigan, ABD
Proje: Ölmekte olan şehrin yeniden doğuşu
Detroit’in orijinal adı Ville Détroit idi. İki Büyük Göl’ün arasındaki boğazda kalan konumu nedeniyle Fransız kurucuları ona bu adı uygun görmüştü. Daha sonra montaj hattı üretiminin doğum yeri olarak üne kavuştu. İlk T-Model Ford 1909 yılında, Highland Park bölgesindeki fabrikadan çıktı ve gelecek on yıllar boyunca dünya çapında en çok satılan araba oldu. Otomobil üretim merkezi olarak Detroit’in büyük yükselişi 1950’lere kadar sürdü. O zamanlar Amerika’nın en güzel şehri olarak biliniyordu. O tarihten sonra ise şehir düzenli bir düşüşe geçti. Nüfus rakamları iki milyondan 700,000’e geriledi ve kalanlar için şartlar, son ekonomik kriz ve bu krizin otomobil endüstrisine etkisiyle birlikte daha da kötüleşti. Yiyecek temini pek çok kişi için bir sorun haline geldi; toplu ulaşım ve sokak aydınlatması bazı bölgelerde kaldırıldı. Tüm gökdelen kompleksleri içi boş bir şekilde duruyor ve mülk fiyatları o kadar düştü ki bazı evler sadece bir dolara satın alınabilir.
Pek çok yoksul ve işsiz insanın kendi yiyeceğini yetiştirmeye başlaması, izlenmesi gereken bir yoldur. Gençlerin çoğu bu konuda deneyimsiz olduğundan, onları eğitmek için çeşitli girişimler geliştirildi. Bu çabaların bazıları halen geleneksel bir tarım modeli dahilinde yürütülüyor olsa da, permakültürü gençlerin çalışma uygulamaları ile birleştiren öncü bir proje bulduk.
Nathan Ayers: “Eskiden yakınlardaki Ann Arbor’da öğretmenlik yapıyordum. Permakültüre merak saldıktan sonra, 2009 senesinde Kaliforniya’da Bill Mollison ile bir permakültür kursuna gittim. Umutsuz ekonomik durumuyla Detroit, bu tür bir kutsal toprak yönetimi için verimli bir arazi gibi göründü, bu yüzden ben de ders vermeye başladım.”
Nasıl ilerlediniz?
NA: “Highland Park bölgesinde iki haftalık bir tasarım kursu ile başladık. Kursa üç proje çalışanı ve bölgeden on tane üniversite öğrencisi katıldı. Bu kurs Yeşil Ekonomi Liderlik Eğitimi (GELT) programı başlangıcının bir parçasıydı ve ardından dokuz haftalık permakültür, enerji verimliliği, fotovoltaikler ve toplum hizmeti pratik çalışmaları geldi. Eğitim alanımız olarak elektriği, aydınlatması ve suyu olmayan, Grove Street’teki dört adet terk edilmiş binayı kullandık. Öğrencilerimiz genç, akıllı ve bir hayli hevesliydi. İlk yılı, çevremizi nasıl dikkatli bir şekilde gözlemleyebileceğimizi öğrenerek geçirdik. Kabartılmış tahta yüzeyler, bitki spiralleri ve çöpten sera inşa ettik. Aynı zamanda bölge sakinleri, hayır kuruluşları ve kilise ile yakınlık kurmaya başladık.
“2011 yazında GELT organizasyonu,  dört apartman ve Henry Ford’un orijinal T-Model fabrikasına iki adım uzaklıktaki Highland Park Devlet Lisesi yakınlarında bulunan geniş bir terk edilmiş araziyi satın aldı. Programımızı 28 öğrenciyle birlikte genişlettik ve 2006 yılında kurulan yerel bir STK olan Detroit Black Food Security Network ile birleştik. Permakültür planını, bütün Highland Park bölgesini içine alacak şekilde genişlettik. Atılmış araba lastikleri, oyun alanı donanımı için ham madde oluşturdu; bir ortaokul doğayı öğrenme programı ile tanıştırıldı ve yıl boyunca yetişebilecek permakültür tarzı sebzeler için 30 m uzunluğunda bir sera inşa edildi. İşte bu, yerel sebze üretiminin başlangıcıdır ve umuyoruz ki bu, burada önceden var olan çiftçi pazarının dönüşüne katkı sağlayacaktır.

“Bartering de Motor Şehri’ne geri döndü. Her bir çalışma saati, gerek marangozluk olsun, gerekse doktor ziyareti olsun, aynı değere sahiptir. Tüm bu yapılanlar, gençleri şehre çekmeye yardımcı oldu. Gençler artık burasını yeni fırsatlara ev sahipliği yapan bir yer olarak görüyor. Bir sonraki büyük temamız, Detroit’te sıklıkla ve bolca karşılaştığımız çiftlik hayvanları ve su olacak.”

Kaynak: http://www.telegraph.co.uk/gardening/howtogrow/10514160/Edible-cities-how-urbanites-can-grow-their-own-food.html